Czytelnia kosmetyczna

TATUAŻ HENNĄ

Od kilku lat wakacyjny tatuaż z henny jest coraz bardziej rozpowszechniony wśród dzieci i nastolatków w Europie i Ameryce. Popularność zawdzięcza łatwości wykonania i dostępności sezonowej, szczególnie na plażach Morza Śródziemnego. Zastosowanie tzw. bezpiecznego tatuażu z henny wydaje się dobrą alternatywą dla tradycyjnego, czyli trwałego.

Pierwszą ozdobą ludzkiego ciała były rysunki na skórze. Odkryte na Saharze malowidła naskalne, pochodzące z piątego tysiąclecia, przedstawiają rytualne malowidła na ciele. Rysunki na skórze mumii egipskiego dziecka (jej wiek ocenia się na 4000 lat) wykonane zostały za pomocą kościanej igły i utrwalone zwierzęcym tłuszczem i sadzą. Także w Ałtaju na pograniczu Rosji i Chin odkryto w kurhanie mumię, prawdopodobnie z V wieku p.n.e., z kolorowymi tatuażami na wszystkich odsłoniętych częściach ciała. Sztuka malowania ciała praktykowana była także przez ludy zamieszkujące Europę. Celtyccy wojownicy skutecznie odstraszali przeciwników malując ciała niebieskimi pigmentami pozyskiwanymi z marzanny barwierskiej. U Trakijczyków (lud indogermański żyjący w drugim tysiącleciu przed Chrystusem) tatuaże mogły nosić tylko osoby szlachetnie urodzone. Często rysunki te były oznaką przynależności do danego plemienia (dotyczyło to np. pierwotnych mieszkańców Ameryki) lub do określonej grupy społecznej, np. kapłanów, niewolników, wojowników.

W okresie poprzedzającym średniowiecze tatuaże były bardzo popularne w Europie, jednak po rozprzestrzenieniu się chrześcijaństwa zwyczaj ten zanikł na prawie 1000 lat. Przyczyniło się do tego stanowisko kościoła, który głosił, że każda ingerencja w naturę człowiekajest grzechem.

O sztuce tej Europejczycy przypomnieli sobie dzięki ekspedycji Jamesa Cooka, która w roku 1775 dotarła na południowy Pacyfik. Cook przywiózł z podróży tahitańskiego księcia, którego skóra była pokryta ozdobnymi tatuażami.

Moda na tatuaże powróciła mniej więcej w latach 60. i trwa do dziś. Przed pięćdziesięcioma laty najchętniej tatuowano: symbole wyrażające tęsknotę za czymś odległym i nieosiągalnym (statki, kotwice, palmy, syreny), symbole miłości, wierności i seksualności (serce przebite strzałą, krzyże, węże, kobiece ciała i portrety), przedmioty i zwierzęta symbolizujące siłę (broń, orzeł, pantera, tygrys, smok), motywy wojenne (czołgi, działa, granaty), motywy nawiązujące do rzemiosła albo zawodu (znaki cechowe).

Obecnie panuje swoisty kult malowania ciała. Skóra jest traktowana jak płótno, na którym powstają prawdziwe dzieła sztuki. Jako motywy wykorzystywane są, między innymi, tematy z mitologii, zwierzęta umieszczane niegdyś na totemach, wzory orientalne i azjatyckie.

Nie ulega wątpliwości, że tatuaże współczesne i te sprzed pięćdziesięciu lat bardzo się od siebie różnią. Te pierwsze cechuje o wiele wyższy profesjonalizm wykonania, dojrzałość techniczna, wyraźniejsza i bardziej czysta kreska, dokładniej nałożone kolory i cieniowania. Wykonane są z większym rozmachem artystycznym, wydają się bardziej wyraziste i dynamiczne.

Mehndi Piękne i Tajemnicze Ozdabianie

Od wieków, mehndi, sztukę malowania ciała henną praktykowało się w Indii, Afryce i Środkowym wschodzie, gdzie wierzono, iż roślina henna przynosi miłość, dobrobyt i chroni przed złem. Mendi tradycyjnie praktykuje się przy ceremoniach ślubnych, lub podczas innych radosnych obrządków. Pasta zrobiona z zgniecionych liści rośliny henny jest nakładana na skórę, a usuwana kilka godzin później, pozostawia piękne oznakowania na skórze, które blakną naturalnie po 1 do 3 tygodni.

Henna (Lawsonia alba lub Lawsonia inermis, rodzina Lythraceae) jest krzewem uprawianym w Indiach, Sri Lance i w Ameryce Północnej. Naftachinon - aktywny barwnik henny - zawiera głównie jej alergeny. Do niedawna hennę uznawano za nieszkodliwy, bezpieczny, naturalny środek do farbowania włosów i skóry. Sproszkowane i zmieszane z wodą lub oliwą liście henny służyły do malowania skóry i włosów już ponad 5 tys. lat temu, głównie na terenie Dalekiego Wschodu i Indii. Masajowie używali henny do zdobienia twarzy, aby podkreślić status plemienny. Egipcjanie stosowali ją do malowania paznokci u rąk i włosów. Tradycyjnie w krajach islamskich używa się hennę podczas ceremonii zaślubin do ozdabiania stóp oraz dłoni kwiatowymi i geometrycznymi ornamentami. Nalewkę z henny wykorzystywano w leczeniu przeciwgrzybiczym.

Trwałość tatuażu wykonanego henną wynosi ok. 10-14 dni. Podczas wykonywania tatuażu pastę z henny nanosi się pędzelkiem na skórę i pozostawia do wyschnięcia od 5 min do 24 h. Przy dłuższym kontakcie ze skórą uzyskuje się ciemniejszy kolor tatuażu. Henna jest środkiem roślinnym, dlatego też jej kolor bywa różny w zależności od kraju i grupy etnicznej. Henna używana w Afryce jest generalnie ciemna, do niemal czarnej, natomiast w Indiach czerwono-brązowa. Może zawierać w swym składzie różne substancje wpływające na intensywność barwy, np. olejek cytrynowy, eukaliptusowy, goździkowy, ocet, olejek, kawę rozpuszczalną czy sok z buraków.

Od chwili, gdy czasowy tatuaż stał się modny w Europie i Ameryce Północnej, do henny naturalnej dodaje się sztuczną - parafenylenodiaminę (para-phenyldiamine - PPD), niekiedy w stężeniu przekraczającym 15%, chociaż zgodnie z przepisami obowiązującymi w Unii Europejskiej nie powinna przekraczać 6%, czasem wraz z inną aminą aromatyczną - paratoluenodiaminą - dającą z PPD odczyny krzyżowe. Dodatki te mają na celu uzyskanie wyraźniejszego i ciemniejszego koloru. Tatuaż czasowy bywa nazywany także bezpiecznym, co nie do końca jest prawdziwe. Zarówno naturalna, jak i sztuczna henna może wywoływać różnego rodzaju niepożądane zmiany skórne.

Od 1997 r. wzrasta liczba doniesień o pojawiających się reakcjach ubocznych po zastosowaniu mieszanki henna/PPD do wykonywania tatuaży czasowych. Reakcje mogą przybrać charakter od stosunkowo powszechnych odczynów miejscowych do uogólnionych reakcji typurumienia wielopostaciowego. Bardzo rzadko opisy dotyczą dzieci. Nadwrażliwość dzieci na PPD ma istotne konsekwencje w dalszym życiu, chociażby w kwestii wyboru przyszłego zawodu (np.fryzjerstwo).

Powinno się szerzyć wiedzę o tym, że stosowanie czarnej henny, w skład której wchodzi PPD, w celu wykonania tatuażu może być niebezpieczne, ponieważ istnieje ryzyko powstania różnego rodzaju zmian skórnych. W wielu krajach wykonywanie tego typu tatuaży jest zabronione. W Unii Europejskiej użycie PPD jest dozwolone w farbach do włosów, tuszach do rzęs i brwi w stężeniu nieprzekraczającym 6%. Na stronach internetowych poświęconych hennie i tatuażom czasowym można znaleźć instrukcję, jak domowym sposobem zwiększyć intensywność barwy naturalnej henny przez domieszki PPD. W takich warunkach nie ma żadnej kontroli nad otrzymanym stężeniem preparatu. Wykonując taki tatuaż, należy zwracać uwagę, czy henna nakładana jest z tubki czy ze słoiczka. Tę z tubki można z dużym prawdopodobieństwem uznać za oryginalną, natomiast ze słoiczków może być zanieczyszczona PPD.

Nadwrażliwość na składniki henny naturalnej i sztucznej (PPD) może być wywołana przez wykonanie tatuażu wakacyjnego. Naturalna henna jest stosunkowo bezpieczna, natomiast dodanie do niej PPD powoduje istotny wzrost ryzyka reakcji alergicznych. Alergia na farbę do włosów może być zapoczątkowana przez PPD zawartą w tatuażu czasowym, a wyprysk wywołany farbowaniem włosów może w efekcie utrzymywać się przez całe życie.

Powrót...

Sprzedaż kosmetyków firm: neostrata, sesderma, auriga, uriage, bioderma, mediderma, galderma, svr.